SID - Rain
คำลวงหลอกในฤดูฝน กับความเป็นจริงในสายตาคู่นี้
ทั้งสองสิ่งกลับกลายเป็นสีซีเปีย เธอเข้ามาแนบอิงฉัน
เพื่อขออุ่นไอจากฉัน ไออุ่นทั้งหมดของฉันเลยไปสู่เธอ
“อยู่คนเดียวไม่เป็นไรนะ" เธอพูดแค่นั้นก่อนจะบอกลา
คำอ่อนโยนนั้น ฉันเหนื่อยกับการฟังมามากพอ
ความทรงจำอันเลวร้าย มันยังก้องไม่มีที่สิ้นสุด
เหมือนสิ่งที่พันธนาการฉันไว้
เมื่อฉันหลับตาครั้งใด มันกลับผุดขึ้นมามากเท่านั้น
ฉันยังได้ยินเสียงหัวเราะของเธอ เริ่มค่อยไกลออกไป
สายฝนเอ๋ย จะมีวันหยุดตกไหมมันช่างยาวนานเหน็บหนาวเหลือเกิน
สายฝนเอ๋ย ทำไมต้องเลือกโปรยปรายลงมาที่ฉัน มีหนทางที่จะหลุดพ้นบ้างมั้ย
ในที่สุดก็ถึงเช้าวันใหม่เสียที ที่กำลังจะเข้ามา แต่กาลเวลาที่มาขวางฉันเอาไว้
สิ่งที่ฉันไขว่คว้าไม่ใช้ “อนาคต” แต่เป็น “อดีต” มาตลอด
เธอมอบทางก้าวเดินให้ฉัน ด้วยความอ่อนโยนของเธอ
กับคนขี้ขลาดที่น่าสงสารคนนี้ฉันได้แต่พยายามไขว่ขว้าราวกับคนตาบอด
เพื่อค้นหาใบหน้าอันอ่อนโยนของเธอ แต่กลับไม่สามารถคว้าสิ่งใดไว้ได้เลย
สายตาคู่นี้ ไม่อยากหันกลับไปมองอดีตกับนิ้วมือ ปาดซับความเจ็บปวดออกไป
สัมผัสที่อ่อนโยน ค่อยๆเยียวยาบาดแผล ซึ่งแท้จริงนั้น มันบาดลึกกว่าที่เห็น
สายฝนเอ๋ย จะมีวันหยุดตกไหมมันช่างยาวนานเหน็บหนาวเหลือเกิน
สายฝนเอ๋ย ทำไมต้องเลือกโปรยปรายลงมาที่ฉัน
มีหนทางที่จะหลุดพ้นบ้างมั้ยมันช่างยาวนานเกินทน
สายฝนเอย ทำไมมันตกลงมาที่ฉันนะ
ฉันควรจะให้สายฝนชำระล้างตัวฉันไหมนะ
สายฝนเอย สายฝนที่ไม่มีวันสิ้นสุดเอย
มันยังคง สาดซัดต่อไปดังที่เคยเป็น
ในตอนนั้น กลับมีร่มถูกยื่นมาให้ฉันอย่างอ่อนโยน
ฉันได้แต่ไขว่คว้า ความอบอุ่นนั้นมาแนบอิงไว้ข้่างกาย
********************************************************************
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น