Sentimental Piggy Romance thai sub
วันพุธที่ 27 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556
วันอังคารที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556
วันอังคารที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2556
SID ชินโดะ - RAIN
SID - Rain
คำลวงหลอกในฤดูฝน กับความเป็นจริงในสายตาคู่นี้
ทั้งสองสิ่งกลับกลายเป็นสีซีเปีย เธอเข้ามาแนบอิงฉัน
เพื่อขออุ่นไอจากฉัน ไออุ่นทั้งหมดของฉันเลยไปสู่เธอ
“อยู่คนเดียวไม่เป็นไรนะ" เธอพูดแค่นั้นก่อนจะบอกลา
คำอ่อนโยนนั้น ฉันเหนื่อยกับการฟังมามากพอ
ความทรงจำอันเลวร้าย มันยังก้องไม่มีที่สิ้นสุด
เหมือนสิ่งที่พันธนาการฉันไว้
เมื่อฉันหลับตาครั้งใด มันกลับผุดขึ้นมามากเท่านั้น
ฉันยังได้ยินเสียงหัวเราะของเธอ เริ่มค่อยไกลออกไป
สายฝนเอ๋ย จะมีวันหยุดตกไหมมันช่างยาวนานเหน็บหนาวเหลือเกิน
สายฝนเอ๋ย ทำไมต้องเลือกโปรยปรายลงมาที่ฉัน มีหนทางที่จะหลุดพ้นบ้างมั้ย
ในที่สุดก็ถึงเช้าวันใหม่เสียที ที่กำลังจะเข้ามา แต่กาลเวลาที่มาขวางฉันเอาไว้
สิ่งที่ฉันไขว่คว้าไม่ใช้ “อนาคต” แต่เป็น “อดีต” มาตลอด
เธอมอบทางก้าวเดินให้ฉัน ด้วยความอ่อนโยนของเธอ
กับคนขี้ขลาดที่น่าสงสารคนนี้ฉันได้แต่พยายามไขว่ขว้าราวกับคนตาบอด
เพื่อค้นหาใบหน้าอันอ่อนโยนของเธอ แต่กลับไม่สามารถคว้าสิ่งใดไว้ได้เลย
สายตาคู่นี้ ไม่อยากหันกลับไปมองอดีตกับนิ้วมือ ปาดซับความเจ็บปวดออกไป
สัมผัสที่อ่อนโยน ค่อยๆเยียวยาบาดแผล ซึ่งแท้จริงนั้น มันบาดลึกกว่าที่เห็น
สายฝนเอ๋ย จะมีวันหยุดตกไหมมันช่างยาวนานเหน็บหนาวเหลือเกิน
สายฝนเอ๋ย ทำไมต้องเลือกโปรยปรายลงมาที่ฉัน
มีหนทางที่จะหลุดพ้นบ้างมั้ยมันช่างยาวนานเกินทน
สายฝนเอย ทำไมมันตกลงมาที่ฉันนะ
ฉันควรจะให้สายฝนชำระล้างตัวฉันไหมนะ
สายฝนเอย สายฝนที่ไม่มีวันสิ้นสุดเอย
มันยังคง สาดซัดต่อไปดังที่เคยเป็น
ในตอนนั้น กลับมีร่มถูกยื่นมาให้ฉันอย่างอ่อนโยน
ฉันได้แต่ไขว่คว้า ความอบอุ่นนั้นมาแนบอิงไว้ข้่างกาย
********************************************************************
SID ชินโดะ - USO
Uso คำโกหก
ท้องฟ้าที่เห็นในวันนั้น ท้องฟ้าสีส้มอมแดงนั่น
นี่ เธอยังจำมันได้หรือเปล่า?
คำสัญญาของพวกเราท่ามกลางสายลมแห่งฤดูร้อน
สองเราเคียงข้างแนบชิดกัน เบื้องหลังรอยยิ้มที่เสแสร้ง
ซุกซ่อนอยู่ภายใต้เงาที่ทอดออกมาฉันจึงแกล้งทำเป็นไม่รู้ตัว
แล้วเลือกที่จะเริ่มต้นใหม่ บนโต๊ะตัวนั้น
ฉันเฝ้าคอยข้อความที่จะไม่ทำให้สะเทือนใจเรื่อยมา
ไม่ว่าจะค่ำคืนที่เดียวดายว่างเปล่า
ไม่ว่าจะยามเช้าที่ไม่มีวันมาถึง ฉันรู้และเข้าใจทุกอย่าง
ท้องฟ้าที่เห็นในวันนั้น ท้องฟ้าสีส้มอมแดงนั่น "
นี่ เธอลืมมันไปแล้วใช่ไหม?คำสัญญา คำสาบาน
หายไปกับสายลมต้นฤดูร้อนแล้ว
เราสองคนกลับมาเป็นเหมือนเดิมไม่ได้แล้ว
ทั้งเสียง ทั้งสีสัน ทั้งความอบอุ่น
ทั้งห้องนี้ที่แยกออกเป็นสองส่วน ที่ต้องทิ้งแม้แต่วันนี้ไป
ฉันหวั่นไหว อ่อนล้า และจมสู่นิทรา
"หลอกได้แนบเนียนดีนะ ถึงจะเกลียดการโกหก
แต่ก็ชอบเหมือนกัน"คำพูดของเธอนั้น
ไม่เคยเจ็บปวดกับความรู้สึกที่มีมากเท่าตอนนี้มาก่อน
ดังนั้น เราจึงต้องจากกันไป ถึงเธอจะบอกว่าแล้วเจอกันอีก
ถึงเราจะได้จับมือกัน แต่คงไม่ได้พบกันอีกแล้วใช่ไหม
คำโกหกครั้งสุดท้าย เป็นคำโกหกที่แสนอ่อนโยน
ฉันจะไม่มีวันลืมเลย ท้องฟ้าที่เห็นในวันนั้น
ท้องฟ้าสีส้มอมแดงนั่น นี่ สักวันเธอคงจะนึกถึงมันใช่มั้ย?
โอบกอดคำสัญญาที่ไม่มีวันเป็นจริงนั้นไว้สองเราเริ่มก้าวเดินออกไป
*******************^^****************
สมัครสมาชิก:
บทความ (Atom)